De Fankrant door de jaren heen

Samen met het afscheid van de eerste koorgeneratie ontstaat ook de behoefte aan een medium om informatie uit te wisselen tussen de oud-Lukkers en het Leuvens Universitair Koor en tussen de oud-Lukkers onderling. Zo verschijnt in maart 1975 voor het eerst een brief aan de oud-leden naar aanleiding van een filmvoorstelling over de eerste koorreis naar Salzburg en Wenen. Hij is braaf ondertekend met 'Het Lukske'. In de loop van 1977 verschijnen er dan nog twee brieven met het logo van de Kultuurraad, telkens naar aanleiding van een concert van het LUK. De eerste Fankrant die ook die naam draagt verschijnt op 6 mei 1977 en is het werk van Kaatje Zeeuwts, die op het koorkot (één van de vele) van de Bierbeekstraat in Heverlee zit.

In de beginperiode is die Fankrant, die voornamelijk melding maakt van kooractiviteiten en familienieuwtjes, een nogal onregelmatig verschijnend periodiekje. Dat mag blijken uit het feit dat na Jaargang I, nr. 1 onmiddellijk jaargang II, nr. 1 volgt. Tussen 6 mei 1977 en 30 maart 1979 brengt de Bierbeekstraat, waarvan de bewoonster blijkbaar liever anoniem blijft, vijf nummers van de LUK-Fankrant, want zo heet die officieel, voort.

De vierde jaargang laat eventjes op zich wachten. Daar is echter een goede reden voor. Er komt immers een nieuwe verantwoordelijk uitgever. Deze keer ontvlucht die haar verantwoordelijkheden niet en staat met naam en toenaam op de voorpagina van elk nummer: Lene Vanden Berghe. Vanuit de Brusselsestraat stuurt zij driemaandelijks een stapel steeds dikker wordende Fankranten de deur uit.

Bij zijn afscheid van het LUK neemt Paul Geusens eind 1981 de Fankrant over. Vanaf dan vliegt de postduif met alle wel en wee naar de vensterbank van een huisje in het Groot Begijnhof. Een jaar later geeft ook Paul de ganzenveer door, deze keer aan niemand minder dan ... Lene Vanden Berghe. Zij zal de nieuwtjes over het LUK en zijn nageslacht blijven doorspelen tot maart 1984. Dan verschijnt haar zwanenzang, de eerste geïllustreerde Fankrant.

De 8ste jaargang is het werk van Bert Nijs. Meteen verandert de Fankrant grondig van uitzicht. Het wordt een boekje op A5 formaat (voor de leken 148,5 mm x 105 mm) dat rijkelijk wordt geïllustreerd met allerlei tekeningen en foto's die de LUK-kroost voortbrengt. Na een jaartje hard labeur geeft Bert er de brui aan en is het aan Luc Dejans (tiens, tiens) om de honneurs waar te nemen. In het begin heeft hij daarbij nog het gezellige gezelschap van Inge Wouters. Zijn frisse schrijfstijl blijft de Lukkers verblijden tot ook hij er in oktober 1989 het bijltje bij neerlegt.

Luc wordt opgevolgd door Ewald Wauters, die tijdens zijn legerdienst blijkbaar niets beters te doen heeft, wat wij ons levendig kunnen inbeelden. Onder zijn legislatuur wordt de Fankrant alsmaar dikker: de dikste telt 11 bladzijden. Ondanks een kleine rel rond vermeend seksisme (de hoofdredacteur zou over een secretaresse beschikken die luistert naar de naam Faby) houdt hij het vol tot maart 1992.

Opvolging is gauw gevonden. Geertje Bernaerts en Stephan Claes worden bereid gevonden om zo nu en dan eens bijeen te zitten en hun pennenvruchten aan de wereld kenbaar te maken.

In het koorjaar ‘95-’96 wordt de fakkel doorgegeven aan Eve Seuntjens en Catherine Van Dessel.

Vanaf juli 1999 wordt Eve vervangen door de enthousiaste Karel De Gendt. Catherine droeg in augustus 2000 de fakkel over aan Joris Van Puyenbroeck. Karel en Joris hebben, dankzij hun frisse en humoristische visie op het post-luk gebeuren, gedurende 4 jaar menig oudlukker doen glimlachen bij het lezen van hun geesteskind.

Vanaf 2005 stelt zich voor het eerst een trio kandidaat om de fankrant-pen te hanteren. Wij verwelkomen dan ook het team GGD (Jan Amand, Jeroen Henckaerts en Dirk Veldeman) en zien vol spanning uit naar hun schrijftalenten. Je kan ze emailen op fankrant-redactie-AT-luk.studentenweb.org (vervang -AT- door @).

Na meer dan 30 jaar is de Fankrant uitgegroeid tot een graaggelezen vlugschrift op een 800-tal exemplaren (waarvan 330 elektronisch) dat nog steeds gratis wordt verspreid, hoewel de opeenvolgende besturen in hun jeugdig enthousiasme het bestaan van de Fankrant steeds in vraag stellen (Wie leest er nu zoiets ?). Over enkele jaren, als ook zij getrouwd zullen zijn en met een nest kinderen naar VTM zitten te kijken, zullen zij deze denkfout vast betreuren en zullen ze wat blij zijn dat de Fankrant er nog steeds is.